"Waar is de dichtstbijzijnde Starbucks?” - Door: Esther van Luit
Ik had het geluk afgelopen zomer dankzij een studiebeurs van de PAD en het Europees platform bijna 5 weken in Duitsland met een internationale groep rond te mogen reizen.
Bij het PAD-Treffen had ik mijn Nederlandse reisgenoten voor de eerste maal ontmoet, en verheugde me met deze mensen deel te nemen aan de Duitslandreis. Dus daar stond ik, beduusd, maar kleurig als altijd met mijn overvolle lime-groene koffer (en beautycase; gelukkig mochten we als Nederlanders met de trein reizen, want de 20 kilo had ik absoluut overschreden) op het perron van Amsterdam Centraal. Snel nog een ijsje gehaald bij Ben & Jerry, dat dankzij de warmte vooral om mijn handen, en niet in mijn buik achterbleef. Een plakkerige aftocht dus. Reisgenoten gevonden; familie gedag gezegd en in de razendsnelle ICE gestapt. In de trein trokken we ons weinig aan van de gereserveerde plekken, hokten knus tezamen, en begonnen haspelend Duits met elkaar te spreken. Snel moesten alle mensen in mijn telefoonlijst nog even gebeld voordat ik de grens over zou gaan, en daarna, was het een kwestie van afwachten op onze aankomst op station Köln. Daar aangekomen pakten we de reguliere, volbepakt met verhitte Duitsers (de enige echte!) trein naar het schone Bonn, wat al vlak na aankomst me gezellig en warm scheen.
In ons prachtige hotel ontmoette ik de rest van mijn groep: Fransen, Engelsen, Esten en Marokkanen. In het hotel was groep 20 ondergebracht, waar Mirjam en Marion in zaten, en aan welke ik vele goede herinneringen heb. Sommigen van hen waren voor mij net zo belangrijk als de leden van mijn eigen groep. Al snel kwam ik achter de rode draad van deze reis, toen mijn lieve reisleidster Irene het programma voor de komende dagen voor ons uiteenzette: Veel en heerlijk eten, weinig slapen en veel lopen. Ik bleef toch zo koppig nu en dan pumps aan te trekken, waar ik bijzonder veel spijt van had bij de excursie naar Köln en de Kölner Dom; ik heb nog nooit zoveel pijn geleden.
Na onze laatste nacht in het hotel doorgebracht te hebben, ging onze reis door naar Wilhemsdorf, een klein dorpje in de buurt van Ravensburg, gelegen aan de Bodensee. Daar aangekomen ontmoette ik mijn gastzus Jana en haar moeder; haar vader was deze week nog in Berlijn. Ook heb ik bij aankomst kennis mogen maken met Meneer Pflumm, een fantastische leraar, en bovendien een vriendelijke en humoristische man. Het eten bij mijn gastfamilie was heerlijk, het gezelschap gezellig en ik had een enorme slaapkamer. Bijna iedere dag een paar uur les, en hoewel ik in mijn vakantie liever geen school bezoek, waren deze lessen behoorlijk interessant! Verder waren er ook excursies naar o.a. het Bregenzer Wald, waar ik een behoorlijke zonnesteek opgelopen heb, maar dan ook bijzonder bruin geworden ben, een resultaat waar ik als Nederlandse bijzonder trots op ben. Het beste van alles waren toch de Klettergarten, waar ik mij een middag bijzonder goed vermaakt heb, en het Rutenfest in Ravensburg.
Nu was het tijd voor München, die stad die mij van alle locaties gezien uiteindelijk het beste zou bevallen. Absolute hoogtepunten waren de Pinakothek der Moderne Kunst en de fotorally, die ik samen met Lucile en Eyan heb mogen doen; twee fantastische meiden! Heerlijk detail aan München was de altegenwoordigheid van Starbucks; een waar Walhalla voor dergelijke koffieliefhebber als ik.
Ik was net op tijd beter voor onze reis naar Berlijn, weer met de trein, weer een lange reis. In Berlijn hebben we, anders dan het op ons programma vrij overheersende Italiaans, zeer internationaal gegeten, wat heel bijzonder en vernieuwend was, en wat soms leidde tot grappige situaties met pittige curry bij de Indiër. Maar het eten leidde bij ons altijd tot grappige situaties en levendige gesprekken, met als toppunt Robin’s olijven, die een begrip voor de rest van de reis zouden blijven. Ook heel leuk was de onze eigen rondleiding door Berlijn!
Deze reis heeft mijn kijk op Duitsland drastisch veranderd. Voor deze reis was ik geen vloeiende spreekster van de Duitse taal, en hoewel ik een liefhebster van talen ben, had ik nooit werkelijk mijn best gedaan bij het vak Duits. In Duitsland heb ik gezien dat alles wat ik over de Duitse cultuur op school geleerd heb, ook daadwerkelijk daar is. De Ampelmänchen en het Nibelungenlied zijn in Duitsland van wezenlijk belang, en het was voor mij een dankbare ervaring om te ondervinden dat wat ik op school geleerd heb daadwerkelijk praktische waarde heeft. Door deze reis heb ik geleerd hoe veel plezier men kan beleven aan een taal vloeiend te spreken, zelfs aan een taal, die op het eerste blik bijna gelijk is aan Nederlands, maar zodra men zich er in verdiept, een totaal andere structuur heeft. Maar waar ik vooral zo van genoten heb is groep 20 en mijn eigen groep 19. Het is zo’n stimulerende ervaring om bijna vijf weken met een grote groep van mensen, jongeren, met een dergelijke intelligentie rond te reizen. Ik zal voor de rest van mijn leven bijvoorbeeld een bijzonder plekje in mijn hart hebben voor bijvoorbeeld Estland, een land waar ik voorheen geen aandacht aan zou besteden, maar waarvan ik nu weet dat daar drie speciale mensen wonen die misschien deze wereld gaan veranderen. Want dat waren alle op de reis: Degenen met de wil en mogelijkheid om deze wereld tot een betere plek te maken, en ik prijs mezelf gelukkig dat ik een van degenen ben die dit inspirerende gezelschap heb mogen ervaren. Het afscheid viel me dan ook ongelooflijk zwaar. Eyan, Tanjil, Lucile, Charlotte, Paul, Marlou, Margaret, John, Marion, Mirjam, Lauren, Clarisse, Julien, Jana, Mari-liis, Hadjor, Zahira, Ali, Irene en Robin, dank jullie wel voor deze prachtige herinnering! Ik zal jullie nooit vergeten. Voor deze reis had ik geen enkele band met Duitsland. Nu wel. En deze band zou ik in de toekomst graag willen versterken. Bedankt PAD.
